Debatet pas largimit nga qeveria dhe mungesa në votimin e Ballukut, reagon Spiropali: Heshtja ime nuk është mungesë përgjigjeje, arroganca dhe abuzimi si forma të pranueshme shoqërore
Elisa Spiropali ka reaguar pas qarkullimit të lajmit se në mbledhjen e qeverisë dhe grupit të PS pak ditë më parë, ka pasur një përplasje mes saj dhe ministres Erjona Ismaili, e më pas edhe me Kryeministrin Edi Rama, si dhe mungesën e saj në Kuvend gjatë votimit për imunitetin e Belinda Balluku.
Reagimi i plotë:
Ka ditë që në emisione dhe forume flasin për mua, me një siguri që shpesh nuk vjen nga njohja, por nga nevoja për ta mbushur boshllëkun me versione. Zërat shtohen, interpretimet shumëfishohen, ndërsa ajo që mungon është qetësia për të kuptuar se jo çdo gjë që ndodh kërkon një rrëfim të menjëhershëm publik.
Heshtja ime nuk është mungesë përgjigjeje, është një kufi i vendosur mes asaj që duhet thënë dhe asaj që duhet kuptuar, sepse në një kohë kur gjithçka kërkon të shpjegohet, rrezikojmë të humbasim kuptimin e vetë përgjegjësisë.
Ajo që po ndodh nuk është thjesht një çështje personale, por një shfaqje e një modeli që po zgjerohet me një normalitet të heshtur, ku arroganca dhe abuzimi nuk paraqiten më si devijime, por si forma të pranueshme shoqërore.
Ky model nuk imponon vetëm vendime, por ndërton një kulturë ku bindja konsiderohet virtyt dhe përshtatja shpërblehet më shumë se merita, duke e zhvendosur gradualisht politikën nga një hapësirë e konkurrencës së ideve në një strukturë të mbyllur ku rëndësi ka sa përshtatesh, jo sa vlen.
Në këtë rrjedhë, fitorja fillon të humbasë përmbajtjen e saj morale dhe reduktohet në rezultat, ndërsa besimi që e legjitimon atë dobësohet në mënyrë të padukshme. Dhe kur iluzioni zëvendëson reflektimin, atëherë edhe dinjiteti fillon të trajtohet si një element i negociueshëm, i varur nga momenti dhe nga pozicioni, jo si një vlerë që qëndron përtej pushtetit.
Këtu fillon edhe heshtja e debatit, jo si mungesë mendimesh, por si mungesë hapësire për t’i vënë në jetë. Sepse debati nuk zhduket, ai shtypet, dhe kur shtypet, nuk krijon qetësi, por grumbullim të padukshëm tensioni.
Në këtë klimë, frika nuk ka nevojë të shpallet për të ekzistuar, ajo ndihet dhe shpërndahet në mënyrë të heshtur. Njerëzit mësohen të masin fjalët jo për nga vërtetësia, por për nga pasojat.
Ndërkohë, Europa mbetet referencë e përhershme në diskurs, një fjalë që përdoret për të legjitimuar çdo drejtim. Por ajo nuk është një narrativë për t’u cituar, por një rend vlerash që kërkon përputhje.
Fitorja nuk merret, ajo provohet.
Meritohet kur njerëzit nuk të ndjekin nga frika, por të besojnë nga bindja.
Prandaj, nuk kam folur për veten, sepse kjo nuk është një histori që fillon dhe mbaron me një individ. Është një pasqyrë e një kohe që kërkon më shumë reflektim se reagim. Dhe ndoshta, në një moment kur gjithçka kërkon zë, heshtja bëhet forma më e fortë e fjalës.
